نگام کردی، نفهمیدم!

تو خندیدی ُ نشنیدم!

تو می گفتی چه تنهاییم!

من این حسُّ نمی دیدم!

...

تنم، آواری از درده

و روحم، مرده و سرده!

نمی خوام باز تنها شم

برام هر مردی، نامرده!

...

نمی خوام باز یه ناجی شم

یه بازنده تو بازی شم

برم تا یأس و نومیدی

به مرگ خویش راضی شم

...

نگاهات ُ نگیر از من

بمون تا عاشقت باشم

بمونی تا ته ِش هستم

نمی خوام باز تنها شم

...

اردیبهشت ۹۱

( اسفند۹۰ ... کوه های اطراف شهرستان مرند )

سکوت کرده ام!

اینگونه بهتر است

...

دل من چشاتُ بردارُ برو

اینجا چیزی واسه دیدن نداره

توی عمق دره ها رها میشی

اینجا اوج پر کشیدن نداره

قصه آدم فقط یه قصه است

دیگه سیبی واسه چیدن نداره

زندگی داره به آخر می رسه

نفسی واسه کشیدن نداره

زندگی اون روتُ رو کن

همه مونُ زیرو رو کن

همه لحظه هات گذشتن

زندگی رُجستجو کن

...

(  اولین  پست وبلاگ )

از رویای ِ دوچرخه و گیتار

از عشقی فراتر از این دیوار

از هم آغوشی دستهامان

از خنده های ممتدِ بی انکار

حرفی بزن... بی تکرار!

حرفی بزن... بی تکرار!

بیستم مرداد ۱۳۹۰

آرام

آمد و... رفت!

بهار!

خیلی ممنون از حضور دلگرم کننده تون، منتظر نظراتتون هستم.

(راستی ... دوست عزیزی که با نام سبحان برام نظر گذاشته بودید، خیلی ممنون میشم اگه لطف کنید و نشانی وبلاگ یا ایمیلتون رو بدید !)

شک نکن! 

میان ِ شبنم های پنهان در لابه لای گلبرگها

پیدایم می کنی!

دل گوشت پاره ای که بجنبد به سینه نیست

منگر چنین به چشم حقارت به سوی دل

جز اینکه آرزوی ِ دلی را برآوریم

ما را نبود و نیست دگر آرزوی ِ دل

(ملک الشعرای بهار)

صبح... تا شب

ثانیه های تمام

روزهای هیچ!

...

صدای جیر جیر ِ در

درد می کند استخوانهای پای مادر؛

 سلولهای عصبی پدر

همیشه

انتظار

انتظار

انتظار

...

این بود رویای ما !؟

دستمال را تکاندَم

تمام تصاویر، بیرون ریخت!

...

قطره قطره، خاطره می بارید!

همه جا شلوغه دورُ بَرَم

نمی دونم از چی دارَن حرف می زنن

یه کفن تو دستشونه،

انگاری دنبال ِصاحبِ کفنَن

...

یه دقیقه سکوت حق ِ منه!

بذار تاهمیشه نبضم بزنه!

بذار رها شه روحم از تنم

بذار تا همه قفلا بشکنه!

...

آره، اون جنازه منم، منم

با لبای ِ بسته فریاد می زنم

می دونستم که یه روزی،

با سکوت قفل ِ صدا رو می شکنم!

...

یه دقیقه سکوت حق ِ منه!

بذار تاهمیشه نبضم بزنه!

بذار رها شه روحم از تنم

بذار تا همه قفلا بشکنه!

سکوت می کنم اما

پر از سخنم!

چشاش رو دیدی،

انگار یه خورده لوچ بود

انگار کسی در به درش کرده بود

کسی که همسفرش بود

اما حالا،

بی همسفرش کرده بود!

آی،آی ...

نامه هامون رو سوزوندن!

آی ی ی...

دنبال کوهی میگردم

 که هیچ کس نشونی ش رو نشناسه

که تنهای ِ تنها بتونم رو به تنهاییش فریاد بزنم و فریادامُ بشنوم

فریادی ازتهِ دل!

از آن روز و آن دم، هیچ به یاد نمی آورم!

آن دم که چشم بر این جهان گشودم،

شاید با دنیایی شور و اشتیاق ...

بی خبر از اینکه سالها تبعیدی ِ درد و غم و تنهایی خواهم بود!

سالها... تنهای ِ تنها!

" به بهانه ی سالروز میلادم"

شاید همین است حکایت من و تو

...

ایکاش دستانمان همیشه به سوی هم گشوده بود

همچون بالهای پرندگان

به سوی آسمان

تابی کران